Yolda yürüyordu.
Sevdiği bir yoldu.

Ağaçlardan tak olmuştu başının üzerinde ve düşüncelere dalmıştı
Önünde hoplaya zıplaya koşan çocuk birden düştü
Ama hızla toparlandı ve koşmaya devam etti

Kelimelerle oynamayı seviyordu

Düş dedi
Düş me dedi
Düş ün me dedi
Düş ün üp durma dedi
Kalk ve kalkın dedi..

Ve o an birşeyin farkına vardı. Sürekli düşünmek insanı durduruyormuydu yani???
Düşünce olduğumuz yerde kalakalıyorduk ya düşünüp durunca da ne yapılabilirdi ki başka
O zaman kalkmalıydı kalkınmalıydı harekete geçmeliydi bir an önce

Ve ilk yapması gereken düşlerini bir kağıda geçirip onların orada durmalarını sağlamaktı.
Kendisi harekete geçmeliydi.
E Düşleri vardı sonuçta…

Eyvah çocuk yine mi düştü? Yok yok bu sadece bir düştü.